Loop eens een willekeurige straat in en de kans is groot dat je het ziet. Een hond loopt enthousiast voor zijn eigenaar uit. Zijn neus maakt overuren, zijn oren bewegen alle kanten op en hij neemt de omgeving nauwkeurig in zich op. Een paar meter daarachter loopt de eigenaar, met zijn blik op een telefoon. Nog even een berichtje beantwoorden. Nog snel door social media scrollen. Even kijken wie er gebeld heeft. Ondertussen loopt de hond verder en eigenlijk zijn ze helemaal niet samen aan het wandelen.
Dat klinkt misschien wat confronterend, maar het zet wel aan tot nadenken. Want een wandeling is veel meer dan een moment waarop je hond zijn behoefte kan doen. Voor veel honden is het één van de hoogtepunten van de dag. Juist daarom verdient het onze aandacht.
Een wandeling is meer dan een plasrondje
Voor honden is een wandeling een moment waarop ontzettend veel gebeurt. Ze verzamelen informatie via hun neus, verkennen hun omgeving, verwerken prikkels, komen beweging tekort of juist tot rust en doen nieuwe ervaringen op. Daarnaast is het ook een moment waarop jullie samen op pad zijn.
Dat betekent overigens niet dat je tijdens de hele wandeling actief met je hond bezig hoeft te zijn. Je hoeft niet voortdurend tegen hem te praten, oefeningen te doen of continu oogcontact te maken. Integendeel zelfs. Een hond heeft juist ruimte nodig om hond te kunnen zijn. Om te snuffelen, zijn eigen tempo te bepalen en de omgeving te onderzoeken.
Maar er is een groot verschil tussen een hond die zelfstandig zijn wandeling beleeft terwijl jij aanwezig bent, en een hond die toevallig aan een lijn loopt terwijl jouw aandacht volledig wordt opgeslokt door een scherm. Je hoeft niet voortdurend met je hond te communiceren, maar je bent wel met hem bezig. Je kijkt mee, houdt overzicht en merkt op wat hij doet, waar zijn aandacht naartoe gaat en wat er om jullie heen gebeurt. Juist daardoor kun je hem begeleiden wanneer dat nodig is.
Jij bent verantwoordelijk voor de veiligheid
Tijdens een wandeling ben jij degene die het overzicht hoort te bewaren. Jij ziet de fietser aankomen, merkt op dat er verderop een loslopende hond loopt of ziet dat een kind enthousiast jullie kant op rent. Je herkent wanneer een andere hond spanning laat zien en kunt op tijd besluiten om afstand te nemen of een andere route te kiezen.
Je hond kan die verantwoordelijkheid niet dragen. Hij weet niet dat de oudere meneer die eraan komt slecht ter been is. Hij weet niet dat de hond aan de overkant herstellende is van een operatie of dat de eigenaar al maanden hard werkt aan het verminderen van uitvalgedrag. Dat overzicht kan hij simpelweg niet hebben.
Juist daarom ben jij degene die vooruit moet kijken. Niet alleen voor je eigen hond, maar ook voor de mensen en dieren om je heen.
We overschatten ons vermogen om te multitasken
Veel mensen zijn ervan overtuigd dat ze prima even op hun telefoon kunnen kijken tijdens het wandelen. “Ik houd mijn omgeving echt wel in de gaten.”
Toch laat onderzoek al jarenlang zien dat wij veel minder goed zijn in multitasken dan we zelf denken. Ons brein doet namelijk niet echt twee dingen tegelijk. Het schakelt voortdurend tussen taken. Op het moment dat je een bericht leest of beantwoordt, verschuift je aandacht naar dat scherm. Je komt als het ware in een tunnelvisie terecht.
Juist in die paar seconden mis je vaak de kleine signalen die van grote waarde kunnen zijn. Je ziet niet dat je hond plotseling verstijft, zijn tempo vertraagt of zijn aandacht volledig richt op een andere hond. Je merkt niet dat een fietser sneller nadert dan je dacht of dat een loslopende hond ineens jullie kant op komt.
Dat zijn vaak precies de momenten waarop jij nog kunt voorkomen dat een situatie escaleert.
Samen wandelen is meer dan dezelfde route lopen
Stel je eens voor dat je partner voorstelt om samen een wandeling te maken. Even quality time. Nog voordat jullie de straat uit zijn, verdwijnt zijn blik naar zijn telefoon. Jij vertelt iets, maar krijgt geen reactie. Je wijst ergens naar, maar het wordt niet gezien. Je blijft even stilstaan en hij loopt ongemerkt door.
Jullie wandelen wel naast elkaar, maar eigenlijk ben je alleen.
Natuurlijk voelt een hond dat niet op dezelfde manier als een mens. Toch merken honden wel degelijk wanneer jouw aandacht ergens anders is. Ze merken dat je minder beschikbaar bent, minder snel reageert en minder ziet van wat er gebeurt. En juist jouw aanwezigheid kan voor veel honden een wereld van verschil maken. Niet omdat je hen voortdurend moet bezighouden, maar omdat je er bent wanneer ze je nodig hebben.
Een telefoon is niet het probleem
Begrijp me niet verkeerd: ik zeg absoluut niet dat je zonder telefoon op pad moet gaan. Sterker nog, ik raad dat juist niet aan.
Stel dat je hond plotseling onwel wordt, jij ten val komt of er een gevecht ontstaat tussen honden waarbij je hulp nodig hebt. Misschien ben je getuige van een ongeval of moet je snel iemand kunnen bellen. Dan is een telefoon onmisbaar.
Het probleem zit dus niet in je broekzak. Het probleem ontstaat pas wanneer je aandacht daar ook blijft hangen.
Neem je telefoon dus vooral mee. Maak gerust die leuke foto van je hond of beantwoord een berichtje wanneer je ergens veilig stilstaat. Maar probeer te voorkomen dat je tijdens het lopen meer aandacht hebt voor je scherm dan voor de wereld om je heen.
Durf eens eerlijk naar jezelf te kijken
Kun je je helemaal niet vinden in wat ik schrijf? Dan heb ik een uitdaging voor je.
Vraag eens iemand om een keer met je mee te lopen. Niet naast je, maar op enige afstand achter jullie. Wandel precies zoals je dat normaal ook doet. Pak je telefoon wanneer je dat anders ook zou doen en doe verder niets anders dan gebruikelijk.
Vraag diegene ondertussen om jullie wandeling te filmen.
Ik durf bijna met zekerheid te zeggen dat je achteraf dingen ziet waar je je tijdens de wandeling totaal niet bewust van was. Momenten waarop je hond contact met je zocht. Signalen die je hebt gemist. Situaties die anders verliepen dan je dacht of simpelweg hoe lang je aandacht eigenlijk bij dat scherm bleef hangen.
Niet om je een schuldgevoel aan te praten, maar omdat bewustwording de eerste stap is naar verandering.
De mooiste wandelingen zijn de wandelingen die je samen beleeft
Deze blog gaat uiteindelijk niet over telefoons. Die zijn tegenwoordig niet meer weg te denken uit ons dagelijks leven en kunnen onderweg juist ontzettend waardevol zijn als er iets gebeurt.
Deze blog gaat over aandacht. Over verantwoordelijkheid. Over aanwezig zijn op het moment dat je hond op jou vertrouwt.
Want jouw hond verdient meer dan iemand die toevallig het uiteinde van de lijn vasthoudt. Hij verdient iemand die samen met hem op pad is.



